جشن کشتگان

                                                                                                                 سه‌شنبه ۵ خرداد ۱۴۰۵

دشمن خویشیم و یار ِآنکه ما را می‌کُشد                         غرق دریاییم و ما را موج دریا می‌کشد

زان چنین خندان و خوش ما جان شیرین می‌دهیم        کان ملک ما را به شهد و قند و حلوا می‌کشد

نیست عزرائیل را دست و رهی بر عاشقان                 عاشقان عشق را هم عشق و سودا می‌کشد

آن گمان ترسا برد مؤمن ندارد آن گمان                            کو مسیح خویشتن را بر چلیپا می‌کشد

هر یکی عاشق چو منصورند خود را می‌کشند                غیر عاشق وانما که خویش عمدا می‌کشد

صد تقاضا می‌کند هر روز مردم را اجل                          عاشق حق خویشتن را بی‌تقاضا می‌کشد

بس کنم یا خود بگویم سر مرگ عاشقان                  گرچه منکر خویش را از خشم و صفرا می‌کشد

خویش فربه می‌نماییم از پی قربان عید                    کان قصاب عاشقان بس خوب و زیبا می‌کشد

همچو اسماعیل گردن پیش خنجر خوش بنه                  درمدزد از وی گلو گر می‌کشد تا می‌کشد

شمس تبریزی برآمد بر افق چون آفتاب                            شمع‌های اختران را بی‌محابا می‌کشد